நம் ஊர் – நம் மக்கள்

 தலைப்பு: “நம் ஊர் – நம் மக்கள்”

எங்கள் ஊரின் பெயர் செல்லகுட்டியூர். பெரிய ஊர் இல்ல, பெரிய சத்தம் இல்ல; ஆனால் மனித நேயம் நிறைந்த ஒரு பொக்கிஷம். காலை ஐந்தரை மணிக்கே பறவைகளின் குரல் எழுப்பும் ஊர் இது. நடைபாதையில் முதல் மனிதன் வரும் நேரத்தைப் பார்த்து சூரியனே சிரித்துக்கொண்டே உதிக்கும்.

காலை சந்தையில் நிற்கும் முதலாவது முகம் — முருகன் அண்ணன். ஊருக்கு காய்கறி எடுக்கும் பொறுப்பு எடுத்துக்கொண்டவர். விலைக்கு மேலா பேசுறவர் இல்லை; ஆனா, யாராவது ஏழை பெண் வந்தா “பக்கத்துல உள்ள பையன் பொண்ணுக்கு நல்லா படிக்கணும். இத வாங்கிக்கோ… பணம்னா நாளைக்கு குடு” என்று சொல்வார். ஊரில் யாரா கேட்டாலும், “அண்ணனால தான் சந்தை செம்மையா இருக்கு” என்பார்கள்.

அவர்க்கு எதிரே இருக்குற கடை — மல்லிகை பொன்னம்மா. தினமும் காலை வீட்டிலேயே பூ செய்து வருவார். அவருடைய பூ வாசம் இல்லாமே கோயிலில் பூஜை நடக்காது. பசுமலர் வைக்கும் ஒவ்வொரு நாளும், “பொன்னம்மா பூவோ ஒரு தெய்வ வாசமோ” என்று சொல்வார்கள்.

ஊருக்கு ஆவி போல ஓடிக்கொண்டிருப்பவர் — வெங்கடேஷ் பஸ் ஓட்டுனர். தாமதம் என்ற வார்த்தையே அவருக்கு பிடிக்காது. ஒருநாள் பஸ் ரூட் தண்ணீரால் அடைந்ததால் அவர் பைகில் பயணிகளை ஓட்டிச் சென்றார். அதனாலே ஊரில் அவரை “பஸ்-ஆனா, மனிதத்தனம்-னா” என்று பாராட்டுவார்கள்.

பேச்சுக்கு பெயர் பெற்றவர் — சந்திரலட்சுமி பாட்டி. பாட்டி ஒரு கதைகள் களஞ்சியம். மாலை நேரம் வந்தாலே பாட்டி முன்னால் ஊர் குழந்தைகள் வட்டமா உட்கார்ந்து புதுக் கதைகள் கேட்பார்கள். பாட்டியின் கதை இல்லாமலே பல குழந்தைகளுக்கு தூக்கம் வராது.

இப்படி எங்கள் ஊருக்கு தனியாக ஒரு கதைப்புத்தகம் எழுதியாலும் முடிவதில்லை.

ஒரு வருடம் மழை வராததால் ஊரில் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. பண்ணை நிலங்கள் பசிப் பசியாக காய்ந்து போனது. மக்கள் மனதில் கவலை. எப்போதும் சிரிப்பவர் கூட அந்த நாளில் அமைதியாக இருந்தார்.

ஆனா, எங்கள் ஊர் மக்களின் மனசு கடினமான நேரத்தில்தான் ஒரே குடும்பமா நடக்கும். முருகன் அண்ணன் கூட்டம் நடத்தினார்.

 “நாம ஒன்னா இருந்தா தான் இந்த பிரச்சனைக்கு தீர்வு இருக்கு!”

பள்ளி மைதானத்தில் எல்லாரும் கூடி, யாரால் முடிந்தளவு தண்ணீர் டாங்குகள், கிணறு சுத்தம், ஏரிகள் புதுப்பிப்பு — எல்லா வேலைகளையும் தங்களுடைய ஊருக்காக எடுத்து செய்தார்கள். பெண்கள் தினமும் காலை குப்பை அகற்றும் குழுவாகப் பிரிந்தனர். இளைஞர்கள் மொத்த ஊர் நீர்நிலை பாதுகாப்பு குழு உருவாக்கினர்.

ஒரு மாதம் கடினத்துல, ஏரியில் தண்ணீர் சேகரிக்க ஆரம்பித்தது. முதல்முறையாக மழை பொழிந்த நாள் — முழு ஊரும் வெளியில் வந்து மழை வரவேற்றது. பிள்ளைகள் மண்ணில் பந்து அடித்தார்கள்; பெரியவர்கள் பஜனை பாடினார்கள்.

இதைப் பார்த்து பாட்டி சொன்னார்:

“இந்த மழை நம்ம தண்ணீர் இல்லாம இருந்ததுக்கான தீர்வுமே இல்ல… நம்ம மக்கள் ஒன்னா இருந்ததுக்கான பரிசு.”

அன்று இரவு கோயிலில் சாமி அலங்காரம் செய்த பொன்னம்மா பாட்டியின் வசனத்தை ஒத்துக்கொண்டு, மாலையைப் புன்னகையோடு விற்றார்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு எங்கள் ஊருக்கு “நம் ஊர் – நம் மக்கள்” என்ற பெயரே தகுந்தது. எதுவானாலும் — சண்டை, சிரிப்பு, துக்கம், சந்தோஷம் — எல்லோருமே சேர்ந்து எதிர்கொள்ளும் ஊர்.

ஊரின் பழமொழி ஒன்று:

 “ஊர் உருவாக்குறது வீடுகளால் இல்ல; மனசு நல்லவங்களால தான்.”

எங்கள் செல்லகுட்டியூர் அப்படி ஒரு ஊர்.