முதல் திருமணம்

 இரண்டு மாதக் கனவு வாழ்க்கை,  

இடையிலே சிதறி போனது...  

மணவிழா சிரிப்பு இன்னும் காதில்,  

ஆனால் இப்போது அமைதியின் குரல் மட்டும்.  

என் தவறோ? உலகத் தவறோ?  

யாரோ சொல்லாமல் போன வலியோ?  

காரணம் தெரியாமல் வாடும் என் உள்ளம்,  

மூடிய கதவுக்குள் நின்ற கேள்வி போல.  

அவள் சிரிப்பு ஓசை என் மனதில் இன்னும்,  

அவள் நிழல் என் கண்களில் என்றும்...  

நானோ உயிரோடு, ஆனால் உயிரற்றவனாய்,  

அவள் இன்றி தனிமையில் தத்தளிக்கிறேன்.  

காதலின் பெயரில் தொடங்கிய வாழ்க்கை,  

கண்ணீரின் பெருக்கில் முடிந்துவிட்டது...  

ஆனால் என் உள்ளம் தினமும் பிரார்த்திக்கிறது,  

"அவள் ஆன்மா அமைதியடையட்டும்" என்று.